Een huisarts probeert op LinkedIn iets troostends de wereld in te brengen: bewustzijn zou bestaan zonder hersenactiviteit, en wij zijn meer dan ons lichaam. Maar zijn tekst is zelf een vorm van hypnose. Wat gebeurt er als we hem naast Anil Seth en het Boeddhisme leggen? Welke troost houdt stand?
Op het amygdala-artikel kwam een terechte vraag: en Jaak Panksepp dan? Panksepp scheidde wat LeDoux op één hoop gooide — FEAR (het amygdala-systeem) en PANIC (separatie-distress, via opioïden en oxytocine). Twee verschillende soorten ellende, twee verschillende circuits. Daarbovenop voerden de twee neurowetenschappers een diepere ruzie over de vraag of dieren überhaupt iets voelen. Een korte vervolgpost over die controverse, en wat eruit overblijft voor de praktijk.
In zelfhulpboeken en op LinkedIn is de amygdala een alarmbel die het bewuste denken passeert — angst zit “in het oerbrein”. Maar de neurowetenschap heeft dat beeld al een kwart eeuw verlaten. De amygdala doet ook positieve emoties en is voor paniek niet eens vereist, zoals patiënt SM zonder amygdala bewees toen ze in paniek raakte van kooldioxide. Wat populaire bronnen “neurokitsch” maakt, en wat dat betekent voor hypnose.
Je bent rechterhersenhelft, ik ben linker — vandaar de miscommunicatie. Het klinkt logisch en het verklaart conflicten netjes. Maar de neurowetenschap kent geen linkerbrein- of rechterbreinmensen. Een onderzoek onder ruim duizend mensen vond geen enkel bewijs dat iemand zijn ene hersenhelft als geheel sterker gebruikt. Lateralisatie bestaat wel, maar lokaal en per verbinding, niet als denktype. Dit artikel legt uit waar de mythe vandaan komt, waarom ze zo nuttig voelt in conflicten, en hoe je hetzelfde verschil tussen denkstijlen preciezer kunt benoemen — op een manier die ruimte laat voor groei.
Een hypnotherapeut die twintig jaar mensen naar vorige levens begeleidt, zegt zelf niet in reïncarnatie te geloven. Edwin Selij legt uit waarom — en nodigt uit het te onderzoeken. Onder die ene zin zitten twee beweringen verstopt: een verdedigbare over therapie, en een sprong over natuurkunde. Over een brein dat als radio afstemt op een tijdloos informatieveld, drie keer hetzelfde woord “informatie” dat drie verschillende dingen betekent, het verschil tussen informatie die behouden blijft en informatie die je kunt ophalen — en waarom dat radiomodel verdacht veel lijkt op een esoterisch idee van ruim een eeuw oud.
Vijfennegentig procent van je gedrag onbewust, vijf procent bewust. Het cijfer staat in tientallen boeken, maar berust nergens op. Een zoektocht naar de herkomst van een ronde claim — en naar de reden waarom zelfs hypnotherapeuten erin trappen.
Voorspelt het brein de werkelijkheid of anticipeert een belichaamd organisme op wat mogelijk is? Twee neurowetenschappelijke modellen verklaren dezelfde hypnotische fenomenen — catalepsie, arm-levitatie, analgesie — op fundamenteel verschillende manieren.
De populaire stelling dat het brein geen verschil ziet tussen fantasie en werkelijkheid is een neuromythe. Het brein gebruikt deels overlappende netwerken voor verbeelding en waarneming, maar onderscheidt ze actief via sensorische intensiteit en frontale controle. Het predictive coding-model biedt een preciezere verklaring voor hoe hypnose werkt: niet door het brein te misleiden, maar door de manier te beïnvloeden waarop het brein zijn eigen voorspellingen weegt.
Een steeds populairder verhaal in het therapeutische werkveld zegt dat veel klachten bij kinderen — en zelfs volwassenen — te herleiden zijn tot reflexen die nooit fatsoenlijk “geïntegreerd” zijn. De Moro-reflex die als baby was uitgedoofd zou bij die ene drukke leerling stiekem nog actief zijn. En er is een hele praktijk waar je dat kunt laten “uitzetten”. Klinkt mooi. Klopt het ook?
Gaat Virtual Reality de hypnose vervangen? Een nuchtere blik op wat onderzoek werkelijk laat zien — van SnowWorld bij brandwondenpatiënten tot VR-hypnose in Luik. Plus: waarom mensen met aphantasia juist baat kunnen hebben bij de combinatie.
