Acht mediums schreven brieven aan rouwenden die ze niet kenden. Blind beoordeeld scoorden die brieven niet beter dan die van vreemden. Over automatisch schrift, en over het verschil tussen een beweging verklaren en een tekst verklaren.
Vijftienduizend mensen stapelen drie kwartier lang pijn en ervaren daarna een heftige ontlading. Het idee erachter komt uit 1895 en werd door Freud zelf losgelaten. Wat het onderzoek naar ventileren vindt, waarom activatie een voorwaarde is en geen werkzame stof, en wat er gebeurt als niemand de val opvangt.
Snelle en show-inducties lijken de zuiverste hypnotische macht — maar juist de dramatiek toont het gewone mechanisme: verwachting, voorselectie en suggestie. Deel 4 van de techniekenreeks.
Het verhoor van Grapperhaus laat zien wat druk met geheugen doet. Over reconstructie, confabulatie onder dwang en waarom hypnose geen archief opent.
Als het zelf altijd een model is, wat is dan gewoon wakker zijn? Over het doorzichtige zelfmodel, alledaagse trances, en het verschil in graad tussen waak en hypnose.
De NLP-claim dat oogbewegingen geheugen en gedachten verraden is herhaaldelijk getoetst en weerlegd. Wat de blik wél prijsgeeft — en wat niet.
Dave Elman definieerde hypnose als het omzeilen van de kritische factor. Maar bestaat die factor wel — en als het onbewuste geen plaats is, wat bewaakt die poortwachter dan? Van Elman tot Erickson.
Dopamine is niet het beloningsstofje, cortisol niet het stresshormoon, oxytocine niet het knuffelhormoon. Over de stofjes als stopwoord in breinboeken.
Waarom de neurowetenschap geen “onderbewuste” vindt maar onbewuste processen — en waarom dat onderscheid de cliënt niet fragmenteert maar heel laat.
Een hooggevoelige onder hypnose leest de woorden niet meer. Geen rolspel — dat is methodologisch ontmanteld. Maar wat dan wel? Een tocht door het werk van Orne, Kinnunen, Bryant, Raz en Dienes.
