Wanneer de verklaring de klacht wordt
Neuromythes in de spreekkamer: hoe een onjuiste uitleg het lijden dat ze verklaart kan gaan voeden. Deel 2 van het drieluik over de gevolgen van neuromythes.
Werkt, dus waar?
Generative trance van Stephen Gilligan corrigeert terecht de rol van het bewuste, maar blaast het onbewuste op tot een kosmisch veld met kwantumtaal. Werken is niet hetzelfde als waar zijn.
Het oog als orakel
De NLP-claim dat oogbewegingen geheugen en gedachten verraden is herhaaldelijk getoetst en weerlegd. Wat de blik wél prijsgeeft — en wat niet.
De opluchting is geen verklaring
Na een sessie voelt het lichter — de lading is eraf. Maar dezelfde opluchting past bij meerdere mechanismen. Dat het werkte, verklaart niet waardoor.
Hypnobo: is hypnose een placebo zonder bedrog?
Een placebo werkt zelfs als je eerlijk vertelt dat het een placebo is. Verleidelijk om hypnose dan af te doen als ‘gewoon placebo’ — maar het bewijs snijdt naar twee kanten.
Het lichaam als orakel
De spiertest en het vingersignaal gelden als een lijn naar het onbewuste. Maar wat zij melden is geen verborgen waarheid — het is de verwachting van wie de vraag stelt.
Niet omzeild, maar herwogen
Een ‘wetenschappelijke’ folder over darmpathogenen leest als een hypnotische inductie. Over presuppositie, de Herxheimer-reframe en bewijs dat alleen de vorm van bewijs heeft.
De kamer is niet de wereld
Een gevoel dat in de hypnosesessie verdwijnt, is nog geen bewijs dat het patroon is verschoven. Over context, afleren en wat verandering werkelijk toetst.
Het sleutelgat dat er met een reden zou zijn
Waarom zijn we hypnotiseerbaar? Het mooiste antwoord is een evolutionair verhaal — en juist daarom verdacht. Over aanpassing versus bijproduct, en een oorsprongsverhaal dat groter klinkt dan het bewijs draagt.
De kritische factor bestaat niet — toetsing wel
Dave Elman definieerde hypnose als het omzeilen van de kritische factor. Maar bestaat die factor wel — en als het onbewuste geen plaats is, wat bewaakt die poortwachter dan? Van Elman tot Erickson.