Het woord dat een ding wordt
Hoe een losse neiging in NLP-taal verandert in een ‘metaprogramma’ dat je ‘hebt’ — reïficatie, en waarom een bruikbare tip nog geen ding in je hoofd bewijst.
De blik die beweert te zien
De behandelaar die zegt te zien wat jij niet zegt — over koud lezen met gezag, de omgekeerde bewijslast, en het verschil met echte klinische empathie.
De taal die niet kan verliezen
Sommige zinnen in coaching en therapie zijn zo gebouwd dat elke reactie ze bevestigt. Over onfalsifieerbare taal, de dooddoener, en het verschil tussen een scherpe observatie en een gesloten lus.
Het doorzichtige glas
Als het zelf altijd een model is, wat is dan gewoon wakker zijn? Over het doorzichtige zelfmodel, alledaagse trances, en het verschil in graad tussen waak en hypnose.
Het dyslexie-effect
Een verklaring die als feit over wie je bent wordt gebracht, kan je de moed ontnemen om nog iets te proberen. Over het mechanisme achter neuromythes en labels — en het verschil tussen een metafoor die je gereedschap geeft en een die een deur dichtdoet.
De fout die zichzelf onderwijst
Neuromythes in het onderwijs: de plek waar de coach en de therapeut hun verklaring leerden. Slot van het drieluik over de gevolgen van neuromythes.
Wanneer de verklaring de klacht wordt
Neuromythes in de spreekkamer: hoe een onjuiste uitleg het lijden dat ze verklaart kan gaan voeden. Deel 2 van het drieluik over de gevolgen van neuromythes.
Werkt, dus waar?
Generative trance van Stephen Gilligan corrigeert terecht de rol van het bewuste, maar blaast het onbewuste op tot een kosmisch veld met kwantumtaal. Werken is niet hetzelfde als waar zijn.
Het oog als orakel
De NLP-claim dat oogbewegingen geheugen en gedachten verraden is herhaaldelijk getoetst en weerlegd. Wat de blik wél prijsgeeft — en wat niet.
De opluchting is geen verklaring
Na een sessie voelt het lichter — de lading is eraf. Maar dezelfde opluchting past bij meerdere mechanismen. Dat het werkte, verklaart niet waardoor.