Sommige verklaringen kunnen nooit ongelijk krijgen: lukt de therapie, dan was het de methode; lukt ze niet, dan lag het aan de cliënt. Deel 2 van “Eerlijk over hypnose” laat zien waarom dat geen verklaring is maar een vluchtroute — en waarom een methode die kán falen de enige is die je kunt vertrouwen.
Regressie belooft de oorzaak van een klacht op te diepen. Maar het geheugen is geen harde schijf, en de zoektocht maakt soms herinneringen die er nooit waren.
Priming wordt verkocht als onzichtbaar beïnvloedingswapen. Wat de replicatiecrisis overleefde, en wat niet — en wat dat betekent voor de praktijk.
Dopamine is niet het beloningsstofje, cortisol niet het stresshormoon, oxytocine niet het knuffelhormoon. Over de stofjes als stopwoord in breinboeken.
John Sarno, een revalidatiearts, ontdekte dat pijn niet altijd gebonden is aan lichamelijke afwijkingen zoals hernia’s. Zijn theorie over ‘Tension Myositis Syndrome’ stelt dat het brein pijn kan genereren als afleiding van onderdrukte emoties. Hoewel zijn observaties waardevol zijn, zijn ze theoretisch niet toetsbaar en vereisen ze een modernere benadering.
Waarom de neurowetenschap geen “onderbewuste” vindt maar onbewuste processen — en waarom dat onderscheid de cliënt niet fragmenteert maar heel laat.
Een hooggevoelige onder hypnose leest de woorden niet meer. Geen rolspel — dat is methodologisch ontmanteld. Maar wat dan wel? Een tocht door het werk van Orne, Kinnunen, Bryant, Raz en Dienes.
Wanneer wordt een echte gelijkenis tussen boeddhisme en neurowetenschap te veel beloofd? Een preprint als specimen van de drang tot convergentie.
Als een coachmodel werkt, mag het dan gebruikt worden — ook al heeft de wetenschap er afstand van genomen? Over de verborgen kosten van neuromythes in coaching.
Wat als VR, AI en neurofeedback samen een hypnotherapeutisch systeem vormen dat objectief meet wat een mens alleen kan aanvoelen? De cijfers van Therabot, EEG-markers voor trance en sycofante chatbots maken de discussie scherper dan de hypnose-community lief is.
